خداوند ، پيامبر را تنزيل و تأويل آموخت و او على را . علم تنزيل علم تفسير است اين همان معنايى است كه خداوند به پيامبر دستور داده تا براى مردم بيان كند : وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ . « 1 » بيان كردن براى مردم بر اساس تعليم خدا و تفسير كتاب اللّه است . با اين تفاوت كه در روايات آمده : كما انزل اللّه ، كما انزل ، و در اين آيه : ما نزّل اليهم آمده است . شاهد ديگر روايت سفيان بن سمط است كه مىگويد از امام صادق از تنزيل قرآن پرسيدم ، حضرت فرمود : اقرؤوا كما علّتم « 2 » بخوانيد آنگونه كه به شما ياد داده شده . بنابر اين مسئله تنزيل ، نزول قرآن و مطابق شدن با آن چيزى است كه از سوى خدا آمده و ناظر به ترتيب نيست تا از اين جمله‌ها استفاده شود كه مصحف امام على بر ترتيب نزول بوده است . 3 - دسته سوم رواياتى است كه در مقايسه با روايات پيشين از موضع روشن‌ترى نسبت به ترتيب نزول بر خوردار مىباشد . در يكى از اين روايات داستان از اينجا شروع مىشود كه امام على در خانه نشسته و حاضر نشده با ابوبكر بيعت كند ، عده‌اى به ابوبكر مىگويند چرا على را به حال خود رها كرده‌اى ؟ ابوبكر كسى را به دنبال على عليه السّلام مىفرستد و به او خطاب مىكند : آيا تو از بيعت كردن با من اكراه دارى ؟ حضرت مىفرمايد : هرگز نه به خدا . أبوبكر مىپرسد پس چرا در خانه نشسته‌اى ؟ جواب مىدهد : چون نگران كتاب خدا هستم كه مبادا دستكارى شود ، لذا با خود

--> ( 1 ) - سورهء نحل ، آيه 44 . ( 2 ) - كلينى ، كافى ، ج 2 / 631 .